خانۂ ویران و کاشانۂ ما ســـــــــوخت

تارهای تنیده و هم لانۂ ما ســــــــوخت

شعله هایش زبانه کشید تا بیــــــــکران

درودیواروسقف وآستانۂ ما ســـــــوخت

صد بار تاراج برده بودند رهـــــــــزنان

اینبار همان سفرۂ غریبانۂ ما ســــــوخت

زچنگ اهریمنان کجـــا رهایی باشــــــــد

همت والا وغرور شاهانۂ ما ســــــــوخت

گر دست بر زمین کشیم و دولا شـــــــویم

این صفت واین خاک حقیرانۂ ما ســـوخت

پا بر زمین کوبیم و دســــــــــت بر آسمان

ســــمای ما و جلوۂ مستانۂ ما ســـــوخت

حالا دگر خالق مخلوق ندارد نگــــــــهی

زتوبه شکنی دوستی دوستانۂ ما سوخت

آتش که افروخته بودیم بر دل و جــــــان

زچشــم ما صورت جانانۂ ما ســـــــوخت

زمن مپرس کـــــــــــزین آتـــــش و دود

کور گشته ایم و نشانی خانۂ ما ســوخت

گرزبان گشـــــــــــوده برایت بـــــــگوییم

چگونه آن گفتار خاموشانۂ ما ســــــوخت